تو شهرتو حتی  قبرستونها رو قشنگ و فانتزی درست می کنن

یعنی کنار هر قبری یه گلی یه درختی هست که ریشش توجمجمه ی مرده ی زیر خاکه

اما شهر من یه گور دست جمعیه

پنجره رو نمیشه باز کرد ...فکر می کنم عمق فاجعه همین جاست که .... پنجره رو نمیشه باز کرد

اینجا که خیابان جردن نیست با پنجره های قاب طلایی که هر دو طرفش ، مغز رو دچار ارگاسم آنی میکنه

اینجا جنوبی ترین دهن کجی دنیا به زندگیه

خیلی وقتا... وقتی از پنجره هواپیما چشمک زدن چراغای یه شهرتمیز رو تو شب نگاه می کنی

یه احساس الکی خوش میاد به دلت...میگی داری به خونه نزدیک میشی اما من وقتی با اون دماغ گندم صورتم رو به شیشه مسدود هواپیما می چسبونم جز عبور ظلمت چیزی نمی بینم تاریکی و تاریکی و صدای مهمانداری که میگه برید رد کارتون

آخه تو نمیدونی بارون خاک یعنی چی...

باور کن ما از اهالی قوم لوط نیستیم

نه اینکه هیچ گناه نکردیم

اما کفر هم نکردیم

ولی این همه تمرین زنده بگوری برای چیه...

تو شهر تو وقتی خیابونارو تو فرصت طلایی ترافیک از پنجره ی تاکسی مرور می کنم

گردنم درد میگیره بس که اینهمه آدم و ماشین و خونه و برج منجق و ملیله ای می بینم

تو شهر من باید چشاتو ریز کنی تا آتیشای پالایشگاهو ، (همون مشعل گولزنگ ثروت و سربلندی) ازدور ببینی

بی خیال

بارون هم که نمیاد که با شیشه های پنجره سکس کنه

مهتاب پاییزی هم مثل جن زده ها هاج و واج مونده واسه چی و واسه کی بتابه

دیگه جای عشق وعاشقی  رو خودت پیدا کن...خودت

....

و اما عشق:

می خواستم بگویم دوستت دارم

اما سرفه های خونی ام

آبرو نگذاشت

کسی روی دل خاکی ام با انگشت نوشته است

"مرا بشویید"

دلم به هوای تو خوش است

که بباری

بشویی

و بمانی

اما دریغ که معنی دیگر ابر،  نماندن است...